اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ادراك منفي از تنيدگي و تاب‌آوري در سالمندان مبتلا به ديابت نوع 2

هدف پژوهش تعيين اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ادراك منفي از تنيدگي و تاب آوري در سالمندان مبتلابه ديابت نوع 2 بود. اين پژوهش ازنوع  نيمه آزمايشي باطرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري 2 ماهه بود. جامعه آماري شامل كليه سالمندان مبتلابه ديابت نوع دو در شهر كيش بودند كه جهت استفاده از خدمات مراكز درماني به دليل ابتلاء به ديابت نوع دو در سه ماه دوم سال 1400 مراجعه كرده بودند. نمونه آماري شامل 30 نفر بود كه به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفي 15 نفر در گروه گواه و 15 نفر در گروه آزمايش جايگزين گرديدند. گروه آزمايش مداخله درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را طي 8 جلسه 90دقيقه اي، هفته اي يكبار دريافت كردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استرس ادراك شده كوهن و همكاران (PSS-14، 1997) و تاب آوري كانر و همكاران (CD-RISC، 2003) جمع آوري و به روش تحليل واريانس بااندازه گيري مكرر مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد اثر اصلي گروه براي ادراك از تنيدگي منفي (F=151.151, P 0.05, η2= 844) و تاب آوري (F=12.9, P 0.05, η2=548) معنادار هستند؛ همچنين در متغير ادراك منفي از تنيدگي اثر اصلي سه مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري (F=125.6, P 0.05, η2=818) و در تاب آوري نيز اثر اصلي سه مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري (P 0.05, η2=/445, F=6.37) معنادار است (0.05 P). نتيجه گيري مي شود درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش ادراك منفي از تنيدگي و افزايش تاب آوري موثر است.