پيش‌بيني گرايش به خشونت نوجوانان بر اساس تعارض‌هاي خانوادگي با نقش واسطه‌اي كيفيت روابط والد-فرزند

پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني گرايش به خشونت نوجوانان بر اساس تعارض هاي خانوادگي با نقش واسطه اي كيفيت روابط والد-فرزند انجام شد. پژوهش حاضر توصيفي_همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه‏ي‏ آماري پژوهش را كليه‌ي نوجوانان پسر و دختر مشغول به تحصيل در مقطع دوم متوسطه شهر اردبيل در سال تحصيلي 1401- 1400 تشكيل دادند كه به روش نمونه گيري خوشه اي، نمونه‌اي به تعداد 312 نفر انتخاب شد. ابزارهاي اين پژوهش شامل مقياس خطرپذيري نوجوانان ايراني (IARS، زاده محمدي و همكاران، 1387)، پرسشنامه تعارض والدين –نوجوانان (PACQ، يونسي و همكاران، 1390) و مقياس رابطه والد-فرزند (PCRS، مورلند و شويل، 1983) بودند. داده ها با استفاده از روش تحليل مسير تجزيه و تحليل شدند. نتايج تحليل مسير حاكي از برازش مناسب مدل بود. يافته ها نشان داد كه بين تعارض هاي خانوادگي و گرايش به خشونت نوجوانان رابطه مثبت و بين كيفيت روابط والد-فرزند با گرايش به خشونت و تعارض هاي خانوادگي رابطه منفي و معنادار وجود دارد (0/01 p). كيفيت روابط والد-فرزند نقش واسطه بين تعارضات خانوادگي و گرايش به خشونت نوجوانان داشت (0/001 p). از يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه تعارض هاي خانوادگي و كيفيت روابط والد-فرزند نقش كليدي در گرايش به خشونت نوجوانان دارند و لزوم توجه به اين عوامل در تعامل با يكديگر در برنامه هاي كاهش گرايش به خشونت نوجوانان ضروري است.