مدل ساختاري سلامت روان بر اساس طرحواره‌هاي ناسازگار با ميانجي‌گري احساس تنهايي در جوانان در غربت ايراني

هدف پژوهش حاضر مدل يابي ساختاري پيش بيني سلامت روان بر اساس طرحواره هاي ناسازگار با ميانجي گري احساس تنهايي در بين جوانان در غربت ايراني بود. روش پژوهش، توصيفي-همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه آماري در اين پژوهش را جوانان ايراني تشكيل دادند كه در سال 1402 در كشورهاي خارج از ايران به سر مي برند. بنابراين با استفاده از روش نمونه گيري دردسترس تعداد 200 جوان در خارج از ايران  انتخاب شد. ابزارهاي اندازه گيري در اين پژوهش پرسشنامه هاي وضعيت سلامت رواني (GHQ، گلدبرگ و ميلر، 1972)، طرحواره هاي ناسازگار اوليه (YSQ، يانگ، 1998) و احساس تنهايي راسل (UCLQ، راسل، 1993) بود. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون هاي همبستگي پيرسون و تحليل مسير استفاده شد. يافته ها نشان داد كه مدل پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار بود. همچنين يافته ها نشان داد كه طرحواره هاي ناسازگار بريدگي و طرد، خودگرداني و عملكرد مختل، جهت مندي به سلامت روان، گوش بزنگي بيش از حد و بازداري و محدوديت هاي مختل به ترتيب از طريق احساس تنهايي بر سلامت روان جوانان ايراني ساكن خارج از ايران اثر غيرمستقيم مثبت دارند (0.01 P). در نتيجه يكي از عوامل تاثيرگذار بر احساس تنهايي جوانان مهاجر، رفتارهاي اوليه والدين در دوران كودكي و طرحواره هايي است كه به صورت عميق و بنيادي در ذهن فرد شكل گرفته اند و بر همه رفتارها، افكار و احساسات و در نتيجه سلامت روان آن ها تاثيرگذار هستند.