نقش واسطه‌اي اجتناب تجربه‌اي در پيش‌بيني آشفتگي روان‌شناختي بر اساس تروماي دوران كودكي در دانشجويان

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه‌اي اجتناب تجربه‌اي در پيش‌بيني آشفتگي روان‌شناختي بر اساس تروماي دوران كودكي در دانشجويان انجام شد. روش پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضر متشكل از تمامي دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد ساوه در سال تحصيلي 1402-1401 بود كه از ميان آنها 250 نفر به‌عنوان نمونه آماري با روش نمونه‌گيري غيرتصادفي و هدفمند انتخاب شدند. به‌منظور گردآوري اطلاعات از پرسشنامه‌ پذيرش و عمل-نسخه دوم باند و همكاران (2011، AAQ-II)، مقياس افسردگي، اضطراب و استرس لوي‏بوند و لوي‏بوند (1995، DASS)، پرسشنامه تروماي كودكي- فرم كوتاه برنستاين و فينك (1998،CTQ-SF ) استفاده شد. داده‌هاي به‌دست‌آمده با استفاده از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و مدل‌يابي معادلات ساختاري مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند. بر اساس يافته‌هاي پژوهش مدل پيشنهادي از برازش مطلوبي برخوردار بود. نتايج نشان داد كه بين تروماي دوران كودكي و اجتناب تجربه‌اي با آشفتگي روان‌شناختي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد (0/01 P). همچنين مشخص گرديد اجتناب تجربه‌اي در ارتباط بين تروماي دوران كودكي و آشفتگي روان‌شناختي داراي نقش واسطه‌اي است (0/01 P). بنابراين پيشنهاد مي‌شود در اجراي برنامه‌هاي پيشگيري و درماني به بررسي و ارزيابي سابقه تروماي دوران كودكي و اجتناب تجربه‌اي پرداخته شود.