تدوين پروتكل درمان تلفيقي طرحواره و شفقت به خود و امكان سنجي آن بر دلزدگي زناشويي زنان مبتلا به اختلال شخصيت مرزي

پژوهش حاضر با هدف امكان سنجي پروتكل تدوين‌شده درمان تلفيق طرحواره و شفقت به خود بر دلزدگي زناشويي زنان مبتلابه اختلال شخصيت مرزي انجام شد. اين پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل ب دوره پيگيري ۲ ماهه بود. جامعه آماري شامل كليه زنان با اختلال شخصيت مرزي ساكن شهر تهران در سال ۱۴۰۰بودندكه از ميان آن‌ها ۳۴ نفر به ‌صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به روش تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگذاري شدند. پروتكل درماني تلفيقي طرحواره و شفقت به خود براي گروه آزمايشي طي ۱۵ جلسه، هفته‌اي يك جلسه ۹۰ دقيقه‌اي اجرا شد. جهت جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي اختلال شخصيت مرزي (BPI) ليشنرينگ (۱۹۹۹) و دلزدگي زناشويي (CBM)  پاينز (۱۹۹۶) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر تجزيه ‌و تحليل شد. نتايج تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر نشان داد بين گروه‌ها در پس‌آزمون و پيگيري دلزدگي زناشويي تفاوت معناداري وجود دارد (0.01 P). با توجه به مؤثر بودن شيوه درماني در بهبود دلزدگي زناشويي زنان با اختلال شخصيت مرزي، از اين بسته‌هاي درماني مي‌توان به‌عنوان مداخله روان‌شناختي مؤثر در مراكز سلامت جهت براي كاهش مشكلات زنان با اختلال شخصيت مرزي استفاده كرد.