شناسايي پيشران هاي مؤثر بر توسعه كسب و كارهاي خانگي زنان روستايي (منطقه مورد مطالعه: شهرستان اسلام آباد غرب)

پايداري نظام هاي انسان- محيط زيست در گرو توانمندي جامعه محلي است. پژوهش حاضر با هدف شناسايي پيشران هاي مؤثر بر توسعه كسب و كارهاي خانگي زنان روستايي و به صورت پيمايشي انجام شده است. از بين جامعه آماري 265 نفري زنان روستايي شهرستان اسلام آباد غرب، 161 نفر با استفاده از فرمول كوكران و نمونه‏ گيري تصادفي انتساب متناسب طبقه اي به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده براي جمع آوري داده ها پرسش نامه اي بود كه روايي صوري آن توسط اساتيد گروه ترويج و آموزش كشاورزي دانشگاه بوعلي سينا و دانشگاه تهران و متخصصين حوزه توانمندسازي و توسعه روستايي تأييد شد. پايايي آن نيز با استفاده از آزمون آلفاي كرونباخ (0/70=α) نشان داد كه از قابليت بالايي براي جمع‌آوري اطلاعات برخوردار است. جهت انجام آزمون هاي آماري و توصيفي از نرم افزارهاي SPSS وLISREL  بهره گرفته شد. يافته هاي پژوهش بيانگر بيشترين اثرگذاري عوامل آموزشي و اقتصادي به عنوان پيشران هاي توسعه كسب و كار است. همچنين تمايل زنان به استقلال مالي و بهبود وضعيت مالي خود و خانواده شان بيشترين محرك آن ها در مسير راه اندازي يك كسب و كار خانگي است، كه بر اساس نتايج، مورد توافق اكثريت جامعه مورد مطالعه نيز بود. از سويي كم ‏رنگ ترين عامل محرك يا پيشران در توسعه كسب و كار، مرتبط با شرايط اجتماعي و فرهنگي ارزيابي شده است. طبق نتايج، مربي آموزشي زنان روستايي از دانش و تخصص لازم برخوردار نبودند، ازاين رو پيشنهاد مي شود در گام اوليه از طريق نيازسنجي، آموزش هاي مورد نياز آن ها، مشخص و سپس از مربياني كه تخصص و صلاحيت لازم را دارند استفاده شود.