بررسي جابه‌جايي سكونتگاه‌هاي روستايي واقع در معرض خطر بلاياي طبيعي - مورد مطالعه استان خوزستان

جابه جايي فضايي جمعيت صرفاً يك پديده كالبدي نيست؛ بلكه مسائل جدايي اجتماعي، اقتصادي، گسست پيوند هاي طبيعي و عاطفي جمعيت از محيط قبلي، مشكلاتي را در سازگاري با محيط جديد و كيفيت زندگي ايجاد مي كند. در همين راستا پژوهش حاضر درصدد بررسي تأثير اسكان مجدد بر كيفيت زندگي از طريق شاخص هاي ابعاد اقتصادي، اجتماعي- فرهنگي، زيست محيطي و كالبدي در روستاهاي جابه جا شده استان خوزستان است. روش تحقيق، توصيفي - تحليلي و جامعه آماري شامل سرپرستان خانوار چهارده روستاي جابه جا شده است. داده هاي مورد نياز با استفاده از پرسش نامه محقق ساخته به دست آمد. نمونه گيري از جامعه آماري از طريق نمونه گيري تصادفي و از نوع طبقه اي بود كه با استفاده از شيوه انتساب متناسب از ميان 1816 سرپرست خانوار به تعداد 112 نفر در سال 1401 تعيين شد. در نهايت داده ها در قالب نرم افزار  SPSSو با استفاده از رگرسيون و تحليل عاملي مورد پردازش قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بيشترين ميزان رضايت خانوارهاي جابه جا شده در حوزه هاي محيط زيست انساني و كمترين رضايت در ارتباط با ساختار كالبدي بود. بر اساس تحليل عاملي، جابه جايي روستاهاي واقع در معرض خطر سوانح طبيعي در بهبود كيفيت زندگي روستاييان استان خوزستان مؤثر بوده است.