تأثير مداخله بازي‌هاي حركتي واقعيت مجازي بر كاهش علائم نقص توجه و تكانشگري در كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/بيش فعالي

مقدمه: واقعيت مجازي يكي از حوزه‌هاي جديد در تحقيقات است. استفاده از اين روش در جامعه عادي نتايج سودمندي را نشان داده است. هدف: ‌هدف تحقيق، بررسي تأثير مداخله بازي‌هاي حركتي واقعيت مجازي بر كاهش علائم نقص توجه و تكانشگري در كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/بيش‌فعالي بود.روش : پژوهش حاضر از نوع مطالعات نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماري شامل كودكان 10-8 سال ناحيه 1 شهر مشهد در سال 1401 بود كه تعداد 30 كودك داراي اختلال نقص توجه/ بيش‌فعالي انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري داده‌ها از مقياس اسنپ-4 (2001)، پرسشنامه تكانشگري كودكان هيرسچفيلد (1965) و دستگاه واقعيت مجازي بود. آزمودني‌هاي گروه واقعيت مجازي به مدت 6 هفته، دو بار در هفته و 30 دقيقه به تمرين با واقعيت مجازي پرداختند. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس مركب و نرم‌افزار SPSS نسخه-20 تحليل شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد اثر اصلي مراحل (0.779=η2،98.85=F)، گروه (0.608= η2،43.48=F) و اثر تعاملي گروه-مراحل (0.827=η2، 133.80=F) معنا‌دار بود؛ لذا بازي‌هاي حركتي واقعيت مجازي بر تكانشگري كودكان بيش فعال تأثير معناداري داشت (0.05≥P). همچنين نتايج نشان داد اثر اصلي مراحل (0.691=η2، 62.73=F)، گروه (0.234=η2، 8.54=F) و اثر تعاملي گروه-مراحل (0.693= η2،63.14=F) معنادار بود و بازي‌هاي حركتي واقعيت مجازي بر كاهش علائم نقص توجه تأثير معناداري داشت (0.05≥P). نتيجه گيري: نتايج نشان داد بازي‌هاي واقعيت مجازي مي‌تواند به‌عنوان يك ابزار آموزشي مناسب جهت آموزش مهارت‌هاي رفتاري افراد مبتلا به اختلال نقص توجه/بيش فعال مورد استفاده قرار گيرد؛ لذا به محققان و معلمان پيشنهاد مي‌شود از روش بازي‌هاي واقعيت مجازي براي اين كودكان استفاده نمايند.