طراحي و آزمون مدل ساختاري اعتياد به بازي‌هاي آنلاين براساس سيستم‌هاي مغزي رفتاري: نقش ميانجي‌گر همجوشي شناختي و اجتناب تجربه‌اي

مقدمه: اعتياد به بازي‌هاي آنلاين يك نگراني رو به رشد است كه ميزان شيوع آن در بين نوجوانان و جوانان حدود 1.2 تا 8.5 درصد برآورد مي‌شود. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي‌گر همجوشي شناختي و اجتناب تجربه‌اي در رابطه سيستم‌هاي مغزي رفتاري با اعتياد به بازي‌هاي آنلاين انجام شد. روش‌: پژوهش از لحاظ روش در زمره پژوهش‌هاي توصيفي همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه‌ي آماري شامل كليه‌ي دانش‌آموزان دوره‌ي اول متوسطه منطقه آموزش و پرورش بستك هرمزگان در سال تحصيلي ۱۴۰۱ ۱۴۰۰ بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي تعداد ۳۵۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي سيستم‌هاي بازداري/فعال‌ساز رفتاري (۱۹۹۴)، همجوشي شناختي (۲۰۱۴)، پذيرش و عمل نسخه دوم (۲۰۱۱) و اعتياد به بازي‌هاي آنلاين (۲۰۰۲) پاسخ دادند. جهت تحليل داده‌ها از مدل‌سازي ساختاري استفاده شد.  يافته‌ها: نتايج نشان داد كه سيستم فعال‌ساز رفتاري و سيستم بازداري رفتاري به ترتيب با مقدار ضريب 0.46 و 0.42 به صورت مستقيم با اعتياد به بازي‌هاي آنلاين ارتباط معناداري دارند (0.001 P). همچنين، سيستم فعال‌ساز رفتاري  و سيستم بازداري رفتاري به ترتيب با مقدار ضريب 0.17 و  0.15 با ميانجي‌گري اجتناب تجربه‌اي و سيستم بازداري رفتاري با مقدار ضريب 0.21 با ميانجي‌گري همجوشي شناختي به صورت غيرمستقيم با اعتياد به بازي‌هاي آنلاين ارتباط معناداري دارند(0.001 P). نتيجه‌گيري: متخصصان به منظور كاهش اعتياد به بازي‌هاي آنلاين بايد از يك‌سو جهت شناسايي حساسيت سيستم‌هاي بازداري/فعال‌ساز رفتاري، رگه‌هاي شخصيتي را مورد ارزيابي قرار داده و از سوي ديگر ضمن چالش‌هاي شناختي و گذشته‌نگر به دنبال كاهش سوءگيري‌هاي شناختي باشند.