تأثير زوج‌درماني گروهي بر اساس رويكرد پذيرش و تعهد بر تعارضات زناشويي و طلاق عاطفي زوجين

مقدمه: با توجه به شيوع تعارضات زناشويي و طلاق عاطفي، به كارگيري روش هايي در جهت كاهش تعارضات زناشويي و طلاق عاطفي از اهميت بالايي برخوردار است. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي زوج درماني گروهي مبتني بر‌ رويكرد پذيرش و تعهد بر تعارض زناشويي و طلاق عاطفي انجام شد. روش: طرح پژوهش شبه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماري شامل تمامي زوجين مراجعه‌كننده به مراكز مشاورۀ منطقه 2 شهر تهران در سال 1400 بود، از ميان جامعۀ مذكور به روش نمونه‌گيري در دسترس 24 نفر (12 زوج) انتخاب و به شكل تصادفي در دو گروه آزمايش 12 نفر و گواه 12 نفر  جاي‌دهي شدند. ابزار جمع‌آوري اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌هاي تعارض زناشويي(ثنايي، 1379) و طلاق عاطفي (گاتمن، 2008) بود. گروه آزمايش تحت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي زوج درماني گروهي مبتني بر رويكرد پذيرش و تعهد هيز و استروهل (2010) قرار گرفتند.  براي تجزيه و تحليل داده‌ها، از نرم افزار  spss نسخه22 و روش تحليل كواريانس استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، زوج درماني گروهي مبتني بر پذيرش و تعهد بر طلاق عاطفي (0.002p= و 12.228= 21و1F) و تعارضات زناشويي (0.004P= و 10.185= 21و1F) اثربخش است (0.05p ). همچنين مقدار اندازه اثر در طلاق عاطفي و تعارضات زناشويي به ترتيب برابر 0.368 و 0.327 بود. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج  زوج‌درماني گروهي مبتني بر پذيرش و تعهد منجر  به بهبود تعارضات زناشويي و طلاق عاطفي شد .بنابراين پيشنهاد مي شود از اين روش در كاهش تعارضات زناشويي و طلاق عاطفي  توسط مشاوران و روان‌شناسان استفاده شود.