مقايسه اثربخشي طرحواره درماني و درمان هيجان مدار بر دلزدگي زناشويي زوجين

مقدمه: يكي از مهم ترين مشكلات در زندگي زوجين دلزدگي زناشويي است. به كارگيري مداخلات آموزشي و درماني متعددي براي بهتر كردن زندگي زناشويي پيشنهاد شده كه از آن جمله مي توان به درمان هيجان مدار و طرحواره درماني اشاره كرد. هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين تفاوت اثربخشي درمان هيجان مدار و طرحواره درماني بر دلزدگي زناشويي در زوجين بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون- پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمام زوجين مراجعه كننده به مراكز مشاوره و رواندرماني شهر تهران با شكايت تعارض هاي زناشويي در تابستان و پاييز سال 1402 بودند كه از ميان آنها 16 زوج (32 نفر) به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي و با همگن سازي در دو گروه به‌صورت تصادفي در گروه هاي آزمايش و گواه قرار گرفتند. جهت پيش آزمون، پس آزمون- پيگيري شركت كننده ها به مقياس دلزدگي زناشويي كايزر (1996) پاسخ دادند. پس از 12 جلسه طرحواره درماني و 12 جلسه درمان هيجان مدار، در پژوهش حاضر جهت تحليل داده ها از روش آماري تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و نرم افزار SPSS-22 استفاده شد. يافته ها: نتايج حاكي از اثربخشي كه طرحواره درماني و درمان هيجان مدار بر دلزدگي زناشويي در گروه هاي مداخله و تداوم اين اثرات در مرحله پيگيري بود (0.05 P). نتيجه گيري: نتايج نشان داد درمان هيجان مدار و طرحواره درماني هر دو به يك اندازه بر دلزدگي زناشويي در زوجين مؤثر بودند. پيشنهاد مي‌شود طرحواره درماني و درمان هيجان مدار در برنامه‌هاي آموزشي زوج‌ها و خانواده درماني گنجانده شود.