تحليل واگرايي‌ها در سازمان همكاري اسلامي براساس نظريه كانتوري و اشپيگل - با تأكيد بر جمهوري اسلامي ايران-

در عرصه منطقه‌‌‌اي، كشورها درصددند كه همگرايي را با توجه ويژگيهايي كه از آن برخوردارند تأمين كنند. كشورهاي در جست و جوي اتحاد نيازمند برخورداري از مؤلفه‌هاي همگرايي چون، ژئوپليتيك مشترك، دين مشترك، و... هستند؛ درغيرصورت روابط به واگرايي نيز سوق داده مي‌شود. اين واگرايي در ميان سازمان همكاري اسلامي در روابط با جمهوري اسلامي ايران مشهود است. براين اساس اين پژوهش به‌دنبال طرح اين سؤال است كه بر مبناي نظريه همگرايي كانتوري و اشپيگل، واگراييهاي جمهوري اسلامي ايران و سازمان منطقه‌‌اي سازمان همكاريهاي اسلامي بعد از انقلاب اسلامي چه عواملي را در بر مي‌گيرد. فرضيه پژوهش به‌دنبال اين است كه رابطه جمهوري اسلامي ايران با سازمان همكاريهاي اسلامي كه دچار واگرايي قابل توجهي براساس اختلافات ساختاري، هويتي، رفتاري و... است براساس نظريه همگرايي كانتوري و اشپيگل با نقاط ضعف و قوت واگراييها عبارت است از: نبود تاريخ مشترك، قوميت متفاوت، نژاد، ساختار سياسي و نوع نظام سياسي متفاوت و هم‌چنين نوع نگاه متفاوت به تحولات منطقه‌اي و جهاني بررسي كند. روش پژوهش تحليلي ـ توصيفي است.