تحليل روند امنيت غذايي جمهوري اسلامي ايران در دو محصول راهبردي گندم و برنج تا سال 1410

امنيت غذايي در جهان بر بسياري از زمينه‌هاي سياسي، اقتصادي و اجتماعي تأثيرگذار است. از آنجا كه امنيت غذايي دسترسي به غذاي سالم و كافي در همه ايام عمر و براي يك زندگي شاداب بوده و دولت‌ها موظف‌اند آن را تأمين نمايند، از اين‌رو حوزه تأمين غذايي يكي از دغدغه‌هاي اساسي هر حكومتي تلقي مي‌شود. در اين پژوهش روند توليد دو ماده غذايي راهبردي گندم و برنج در ده سال آينده با توجه به نرخ رشد جمعيت كشور، ميزان نياز مصرف، ميزان توليد و ميزان واردات آنها به صورت كاربردي- توسعه‌اي با رويكرد مورد كاوي كه متكي بر تكنيك تحليل روند است، بررسي شد. جامعه آماري پژوهش شامل اسناد منتشره از مركز آمار كشور و سازمان ثبت احوال و اسناد در بخش جمعيت طي سال‌هاي 1391 تا 1401، گزارش‌هاي ساليانه وزارت جهاد كشاورزي و دستورالعمل‌هاي وزارت بهداشت در بازه زماني مطرح شده است. طبق آمارهاي مستخرجه و محاسبات رياضي و آماري، روند رشد جمعيت كشور تا سال 1410، همچنين ميزان توليد، مصرف و ميزان واردات دو محصول راهبردي، پيش‌بيني‌هاي جمعيتي و نياز كشور به اين دو محصول در قالب سناريوهايي انجام پذيرفت. با توجه به سناريوهاي تعريف شده و همچنين آمار مهاجرين كه خود بخش قابل توجهي از جمعيت كشور است، پيشنهادات سياستي در انتهاي پژوهش مطرح گرديد.