نقد نظريه سرشتي بودن هم‌ جنس‌ گرايي با توجه بر آموزه‌هاي اسلام و مسيحيت

يكي از رفتارهايي كه در عصر حاضر مورد بحث و مناقشه قرار دارد، هم‌ جنس‌ گرايي است. اين رفتار با دو رويكرد متفاوت با تغيير بنيادي مواجه شد، نخست به‌دليل گرايش برخي از افراد، ناهنجاري‌بودن آن درهم شكست و سپس عده‌اي با تكيه‌ بر دلايل و تحقيقات صورت‌گرفته و با استناد به نقش ژنتيك، هورمون و ساختار مغزي در هم‌جنس‌گرايان، غيراختياري بودن اين رفتار را نتيجه سرشتي و ذاتي بودن آن قلمداد كردند. گرچه اين نظريه از منظر علوم تجربي موردنقد قرار گرفته است؛ ولي در اين تحقيق با روش توصيفي ـ ‌تحليلي براي نخستين‌بار سرشتي‌بودن هم‌جنس‌گرايي از منظر مسيحيت و اسلام موردبحث و مناقشه قرار گرفته است. دين آسماني مسيحيت و اسلام، با منتسب دانستن اين رفتار به قوم لوط، هرگونه سرشتي‌بودن اين رفتار را نفي مي‌كند و در كتب آسماني خود بر انحراف جنسي بودن و برخلاف فطرت و سرشت انساني بودن هم‌جنس‌گرايي به‌صورت مستقيم و غيرمستقيم تأكيد دارند