تأثير انسان شناسي نمادين در تفسير مفاهيم قرآني

دين به عنوان يك فرآيند اجتماعي، از نگاه انسان‌شناسي نمادين، موضوعي براي بررسي است ؛ از اين رو انسان‌شناسان نمادگرا، به دنبال بررسي دين، در پي فهم قرآن نيز برمي­آيند و در طي اين فرآيند، از روش انسان‌شناسانه براي تفسير، بهره مي‌گيرند. به همين جهت، اين پرسش مطرح مي‌‌شود كه روش انسان‌شناسي نمادين، در تفسير قرآن، تا چه اندازه موثر است؟ ضرورت بحث اين مسئله در اين است كه ميان انديشمندان اختلاف وجود دارد و آن اينكه آيا زبان دين، زبان نمادين است و يا خير؟ با بررسي نقش انسان‌شناسي نمادين در تفسير قرآن، مي‌توان دريافت كه نمادگرائي تا چه اندازه، در درك مفاهيم قرآني كاربرد دارد . با مشخص شدن ميزان تاثير آن، مشخص مي‌شود كه آيا همه جنبه‌هاي زبان ديني نمادين است يا خير. با بررسي انجام شده مشخص شد، اين دو گرايش، در مقابل نگاه تفسير قرآن به قرآن قرار مي‌گيرد و در هر دو رويكرد، براي شناخت معناي هر نشانه، حتما بايد بافت برو‌ن‌متني آن را مشخص نمود؛ با اين تفاوت كه در نگاه گيرتز، بافت برون‌متني، فرهنگ و فرد است و درنگاه ترنر، نظام معنائي اجتماعي. از اين رو به صورت كلي نشانه‌ها به صورت فردي فاقد معناست.