تحليل موانع نوآوري سبز در صنعت خودروسازي ايران: رويكرد مدل‌سازي ساختاري تفسيري

امروزه صنعت خودروسازي به دليل اثرات زيست‌محيطي قابل توجه به سمت نوآوري‌هاي سبز سوق داده مي‌شود، اما اين گذار در كشورهاي درحال‌توسعه مانند ايران با چالش‌هايي مواجه است. شناسايي موانع نوآوري سبز، به دليل چالش‌هاي موجود در انتخاب و به‌كارگيري فناوري‌هاي سبز به يك مسئله مهم در توسعه پايدار تبديل شده است. اين پژوهش يك چارچوب مفهومي با رويكردي تركيبي به منظور شناسايي و تحليل موانع نوآوري سبز در صنعت خودروسازي ايران ارائه مي‌دهد. ابتدا موانع نوآوري سبز از طريق بررسي ادبيات و انجام مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته با خبرگان مرتبط با ادبيات تحقيق، شناسايي شده‌اند. سپس با تحليل محتواي كيفي، 19 مانع فرعي در 6 دسته مانع اصلي (منابع، رفتارها، اطلاعات، فناوري، سازماني و قوانين و مقررات) طبقه‌بندي شدند. سپس با استفاده از مدل‌سازي ساختاري تفسيري، روابط علي بين اين موانع تحليل و نتايج بر اساس معيارهاي اهميت و تأثيرگذاري در 5 سطح طبقه‌بندي شد. «انزواي صنعت خودروسازي از روندهاي جهاني»، «خلأ سياست‌گذاري»، «پيچيدگي قوانين» و «ناكارآمدي نظام بازدارندگي» به‌عنوان موانع كليدي شناسايي شدند كه بيشترين تأثير را بر ساير موانع دارند. اين پژوهش مي‌تواند به سياست‌گذاران و ذي‌نفعان در تدوين استراتژي‌هاي توسعه پايدار صنعت خودرو اثربخش باشد.