اثر يك دوره تمرين راه رفتن به جلو و عقب بر برخي از عوامل التهابي و آمادگي جسماني زنان سالمند

اهداف هدف از اين پژوهش، اثر يك دوره تمرين راه رفتن به جلو و راه رفتن به عقب بر برخي از عوامل التهابي و آمادگي جسماني زنان سالمند بود. مواد و روش ها به اين منظور 24 زن سالمند (60-75 سال) به سه گروه تمرين راه رفتن به جلو، راه رفتن به عقب و گروه كنترل تقسيم شدند. دو گروه راه رفتن به جلو و راه رفتن به عقب 3 جلسه در هفته و به‌مدت 8 هفته با شدت 14-15 براساس مقياس درك فشار بورگ، به تمرين پرداختند. قبل و بعد از انجام تمرينات از آزمودني‌ها اندازه‌گيري‌هاي پيكرسنجي شامل سن، قد، وزن و نمايه توده بدن و همچنين، پيش‌آزمون‌هاي قدرت عضلاني، استقامت عضلاني و نمونه‌گيري خوني (جهت تجزيه‌وتحليل بيوشيمايي) انجام شد. براي مقايسه ميانگين داده‌ها از آزمون آنووا با اندازه‌گيري مكرر استفاده گرديد. محاسبه‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS  نسخه 23 انجام و سطح معني‌داري آزمون‌ها 05/P≤0 در نظر گرفته شد.يافته ها نتايج حاكي از آن بود كه تمرينات راه رفتن به عقب نسبت به گروه كنترل و راه رفتن به جلو باعث افزايش معني‌دار قدرت و استقامت عضلاني شد، اما تغيير معني‌داري در سطوح TNF-α ،TGF- β و VDBP ايجاد نكرد.نتيجه گيري به نظر مي‌رسد انجام تمرين راه رفتن به عقب، نسبت به راه رفتن به جلو بيشتر مي‌تواند بر شاخص‌هاي عملكردي در سالمندان تأثيرگذار باشد و نقش موثرتري را در ايجاد يك زندگي سالم‌تر براي آن‌ها ايفا كند.