بررسي نقش معادباوري در تاب آوريِ رنج مراقبت از فرزندان با معلوليت ذهني

سابقه و هدف: هدف از پژوهش حاضر ارزيابي نقش معادباوري و اعتقاد به آخرت عادلانه، در تاب‌آوري رنج مراقبت از فرزندان با معلوليت ذهني است. با توجه به اهميت و ضرورت حمايت اجتماعي از والدين داراي فرزندان معلول ذهني، اين پژوهش درصدد بررسي يكي از عوامل معنويِ مؤثر بر اين مقوله است.مواد و روش‌ها: تحقيق از نظر هدف، كاربردي و از حيث روش، توصيفي‌پيمايشي است. جامعه‌ي آماري پژوهش شامل 800 نفر از مادران مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي شهر بابل در تابستان 1401 بود. نمونه گيري به‌روش طبقه اي نسبي بود و حجم نمونه ها با جدول كرجسي مورگان به تعداد 156 تعيين شد. داده ها از طريق نرم‌افزارهايSPSS  و SMARTPLS (ورژن 22) تجزيه‌وتحليل شدند.  براي تحليل داده ها از تحليل عاملي تأييدي استفاده شد.يافته‌ها: آزمون فرضيه هاي پژوهش نشان داد كه با توجه به نتايج تحليل استنباطي متغيرهاي پژوهش، ضريب مسير آخرت‌نگري با رنج مراقبت مادران برابر با 0.358-، آماره‌ي t برابر با 6.833 و مقدار P-value كمتر از 0.05 است؛ در نتيجه، بين آخرت‌نگري و رنج مراقبت مادران داراي فرزند معلول جسمي‌حركتي و ذهني شهر بابل رابطه‌ي معني‌دار و معكوس وجود دارد. ضريب مسير باور به جهان آخرت عادلانه‌ي اسلامي با رنج مراقبت مادران برابر با 0.402-، آماره‌ي t برابر با 355.8 و مقدار P-value كمتر از 05.0 است؛ در نتيجه، بين باور به جهان آخرت عادلانه‌ي اسلامي با رنج مراقبت مادران داراي فرزند معلول جسمي‌حركتي و ذهني شهر بابل رابطه‌ي معني‌دار و معكوس وجود دارد. استنتاج: طبق يافته هاي اين پژوهش، تقويت باورمندي خانواده هايي كه از فرزندان معلول نگهداري مي كنند، به‌ويژه رشد اعتقادي ايشان در حوزه‌ي معادباوري و اعتقاد به تحقق عدالت الهي در جهان آخرت و دريافت نتيجه و پاداش رنج ها، مي تواند اثر مثبت رواني بر افزايشِ تاب‌آوريِ رنج مراقبت از اين فرزندان داشته باشد. توصيه مي شود كه پرورش اين باور به‌عنوان عاملي بسيار قوي و مؤثر در اميدبخشي و آرامش‌بخشي به اعضاي خانواده، در كانون توجه روان‌درمانگران و مشاوران قرار گيرد.