تاثيردل بستگي به خدا بر اضطراب هستي و سلامت معنوي در بهبود يافتگان كوويد 19

سابقه و هدف: شناسايي و بررسي متغيرهاي روان‌شناختي و باورهاي مذهبي مؤثر در رفتارهاي بعد از ابتلا به كوويد19 گامي اساسي در طراحي مداخلات رفتاري با هدف آسيب كمتر در دوران پساكرونا است. هدف مطالعه‌ي حاضر بررسي تأثير دل‌بستگي به خدا بر اضطراب هستي و سلامت معنوي در بهبوديافتگان كوويد19 بود.مواد و روش ها: پژوهش حاضر توصيفي از نوع هم‌بستگي است. جامعه‌ي پژوهش بهبوديافتگان از كوويد19 در سال 1400-1399 بودند و از بين آن‌ها با استفاده از روش نمونه‌گيري دردسترس، 185 نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها سؤالات دموگرافيكي، پرسش‌نامه‌ي سلامت معنوي پولوتزين و اليسون (1982)، پرسش‌نامه‌ي دل‌بستگي به خداي بك و مك‌دونالد (2004) و پرسش‌نامه‌ي اضطراب هستي گودوگود (1974) بودند. براي تحليل آن‌ها از مدل معادلات ساختاري و نرم‌افزار AMOS نسخه‌ي 24 استفاده شد. يافته ها: يافته‌ها نشان داد بين دل‌بستگي به خدا و سلامت معنوي  در بهبوديافتگان كوويد19 رابطه‌ي مثبت و معنادار، بين دل‌بستگي به خدا و اضطراب هستي رابطه‌ي معكوس و معناداري وجود دارد. مقدار تأثير دل‌بستگي به خدا بر سلامت معنوي 0.31 و بر اضطراب هستي 0.26- بود (0.01 P).استنتاج: نتايج نشان مي‌دهد كه افزايش دل‌بستگي به خدا در بهبوديافتگان از كوويد19 موجب افزايش سطح سلامت معنوي و كاهش اضطراب هستي مي‌شود.