نقش ميانجي پذيرش خود و هماهنگي خود با هدف در رابطه نيازهاي بنيادين روان شناختي با بهزيستي روان شناختي

هدف: هدف مطالعه حاضر تبيين مدل بهزيستي روان‌شناختي براساس نياز‌هاي بنيادين روان‌شناختي با ميانجي‌گري پذيرش خود و هماهنگي خود با هدف در بين دانشجويان دانشگاه‌هاي شهر تهران بود.روش: اين مطالعه از نظر هدف كاربردي است و نحوه گردآوري داده‌ها همبستگي از نوع توصيفي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانشجويان دختر و پسر شهر تهران در سال ۱۴۰۱ بوده است. نمونه پژوهش ۴۳۰ نفر بودند كه از طريق نمونه‌گيري در دسترس و به روش اينترنتي در اين پژوهش شركت كردند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه‌هاي نياز‌هاي بنيادين روان‌شناختي گارديا و همكاران (۲۰۰۰)، پرسشنامه پذيرش خود (چمبرلين و هاگا، ۲۰۰۱)، پرسشنامه هماهنگي خود با هدف اليوت و شلدون (۱۹۹۸) و پرسشنامه بهزيستي روان‌شناختي ريف (۲۰۰۲) بود. داده‌هاي پژوهش با روش معادلات ساختاري و از طريق نرم‌افزار‌هاي SPSS و LISREL تجزيه‌وتحليل شدند.يافته‌ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه مدل ارائه‌شده در پژوهش حاضر از برازش مطلوبي برخوردار است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان داد كه نياز‌هاي بنيادين روان‌شناختي بر بهزيستي روان‌شناختي اثر مستقيم و معناداري دارد و متغير ميانجي‌گر پذيرش خود داراي اثر معنادار مستقيم و غيرمستقيمي بر بهزيستي روان‌شناختي است. همچنين، متغير هماهنگي خود با هدف به‌طور مستقيمي بر بهزيستي روان‌شناختي مؤثر بود.نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش حاضر نياز‌هاي بنيادين روان‌شناختي بر بهزيستي روان‌شناختي دانشجويان اثرات مستقيم و غيرمستقيم دارد و پيشنهاد مي‌شود در پژوهش‌هاي بعدي آثار ارضاي نياز‌هاي بنيادين روان‌شناختي بر ديگر متغير‌هاي سلامت روان در طول مدت زمان بيشتري بررسي شود.