تأثير يك دوره تمرينات هوازي بر افسردگي و تغييرات استرس اكسيداتيو در هيپوكامپ و پروفرونتال كورتكس رت‌هاي مبتلا به آلزايمر

هدف از اين پژوهش تأثير يك دوره تمرينات هوازي بر ميزان افسردگي و تغييرات فاكتور استرس اكسيداتيو در هيپوكامپ و پروفرونتال كورتكس مغز رتهاي مبتلا به آلزايمر بود. بدين منظور 40 سر رت نر ويستار 8 هفته‌اي با ميانگين وزن 33±237 گرم به طور تصادفي در چهار گروه 10تايي شامل: كنترل، ورزش، آلزايمر و ورزش+آلزايمر قرار گرفتند. پروتكل تمريني شامل 12 هفته دويدن روي تردميل با سرعت 12 متر بر دقيقه و به مدت 30 دقيقه در هر جلسه بود. در انتهاي دوره تمريني، آزمونهاي سركوب احساس تغذيه و تعليق دم جهت برآورد افسردگي و همچنين سطوح مالون‌دي‌آلدئيد هيپوكامپ و پرفرونتال به روش برادفورد انجام شد. همچنين جهت القاي آلزايمر مقدار سه ميلي‌گرم بر كيلوگرم استرپتوزوسين در حجم پنج ميكروليتر آب مقطر استريل در ناحيه بطن مغز تزريق شد. نتايج نشان داد كه تمرينات ورزشي سبب كاهش معنا‌دار ميزان افسردگي در آزمون‌هاي تأخير در غذاخوردن و مدت‌زمان بي‌حركتي در رت‌هاي مبتلا به آلزايمر شده است. همچنين تمرينات سبب كاهش معنادار سطوح مالون‌دي‌آلدئيد در هيپوكامپ رت‌هاي آلزايمري، درحالي‌كه تفاوت معنا‌داري در ناحيه در پروفرونتال مشاهده نشد. به نظر مي‌رسد، فعاليت ورزشي سبب ايجاد ايمني در برابر آلزايمر مي‌شود و احتمالاً در جلوگيري از بروز افسردگي در بيماران مبتلا به آلزايمر مؤثر باشد.