فراواني منابع طبيعي و رابطه توسعه مالي و رشد اقتصادي: نقش سرمايه گذاري

كشور ايران عليرغم توسعه نسبي مؤسسات و نهادهاي مالي و همچنين فراواني منابع طبيعي(درآمد حاصل از فروش نفت)، هنوز نتوانسته است نرخ رشد اقتصادي بالا و پايداري را تجربه كند و حتي با نرخ رشد منفي در سال هاي اخير نيز رو به رو بوده است. لذا واكاوي عوامل تأثيرگذار بر اين رابطه حائز اهميت است. به همين منظور در اين تحقيق به بررسي نقش و اهميت فراواني منابع طبيعي(درآمدهاي نفتي) بر رابطه بين توسعه مالي و رشد اقتصادي از كانال سرمايه گذاري با استفاده از آزمون كرانه اي خودرگرسيون با وقفه هاي گسترده طي دوره زماني 1359 تا 1399 پرداخته شده است. بر اساس نتايج تحقيق، توسعه مالي تأثير مثبت و معنادار بر سرمايه گذاري طي دوره مورد بررسي داشته است در حالي كه فراواني منابع نفتي باعث تضعيف اين رابطه طي دوره مورد بررسي شده است و مي تواند حاكي از تأثير غيرمستقيم فراواني منابع نفتي بر رابطه بين توسعه مالي و رشد اقتصادي از كانال سرمايه گذاري در ايران باشد. متغير تعاملي(حاصلضرب) توسعه مالي و فراواني منابع نفتي نيز تأثير منفي و معنادار بر سرمايه گذاري طي دوره مورد بررسي داشته كه حاكي از عدم توانايي سيستم مالي در تخصيص مناسب و كاراي منابع به سمت سرمايه گذاري هاي مولد مي باشد. با توجه به اين نتيجه مي توان گفت وجود فراواني منابع نفتي، كاركرد بخش مالي در اقتصاد ايران را تحت تأثير قرار داده است و با ناكارآمد كردن اين بخش، تأثير منفي بر سرمايه گذاري داشته و در نتيجه موجب تضعيف رابطه رشد اقتصادي و توسعه مالي گرديده است.