تبيين نوگروي حاد در نوگروندگان ديني شهر تهران

اين مقاله با رويكرد روش‌ شناختي كيفي و با روش تحليل روايت انجام شده است. نمونه‌ مشاركت كننده، نوگرونده گان ديني حاد در شهر تهران بوده كه به شيوه‌ نمونه گيري هدفمند و از طريق گلوله‌ برفي انتخاب شده اند. در اين مقاله، با 20 نفر از اين نوگرونده گان مصاحبه‌ روايي انجام شد كه 19 نفر آن ها اطلاعات دقيق در خصوص تغيير دين خود ارائه داده اند و تحقيق نيز با اين تعداد به اشباع داده رسيد. يافته ها نشان داد كه در مجموعه‌ علت ها، علت هاي اجتماعي- سياسي، اجتماعي- رواني، اجتماعي – رابطه‌اي بيش ترين علت هاي تغيير نظام اعتقادي در ميان نوگروندگان بوده اند. اين تحقيق نشان داد كه مراحل تغيير نظام اعتقادي در شهر تهران غير از آن چيزي است كه در نظريه هاي كساني چون رمبو، لافلند و استارك آمده است. نتيجه‌ نهايي اين است كه بي‌ثباتي اجتماعي-سياسي ناشي از عملكرد كارگزاران ديني و ناامني و آشفتگي رواني از مهم‌ترين علل تبيين‌كننده‌ نوگروي ديني هستند.