روحانيان كُرد اهل سنت و دغدغۀ شناسايي: مطالعۀ كيفي كنش ‌ورزي سياسي روحانيان اهل سنت در كُردستان ايران

با وجود پيوند دين و سياست در دوره جمهوري اسلامي و  مشاركت فعالانه ي روحانيان اهل تشيع در سياست، كنش ورزي سياسي روحانيان اهل سنت در كُردستان وجوه متفاوتي پيدا كرده است. پژوهش حاضر در نظر دارد تا با واكاوي تجربه و درك نمونه اي از روحانيان اهل سنت سنندج  به شناسايي شكل‌هاي كنش ورزي سياسي روحانيان، بسترهاي موجود موثر و پيامدهاي آن بر زندگي فردي و اجتماعي بپردازد. اين پژوهش، با رويكرد كيفي و روش نظريه زمينه اي انجام شده است و طي آن با  27 نفر از روحانيان سنندج مصاحبه بعمل آمده است. نتايج پژوهش مبيّن آن است كه بسترهايي چون «محروميت از شهروندي و حقوق اجتماعي»، «اختلال روابط نهادي»، «زوال مداراي مذهبي و هويتي»، «بي‌اعتمادي سياسي» و «محدوديت منابع در دسترس» عرصه را براي كنش ورزي سياسي روحانيان و ائمه جماعت در سنندج محدود  ساخته است.از اين رو، تجربه و درك روحانيان با احساس بي قدرتي سياسي همراه بوده است و به رغم دغدغه‌هاي سياسي و تأكيد بر تشكل يابي سياسي به مثابه ضرورت فعاليت سياسي، آن ها از مجاري نهادي براي پيگيري مطالبات نااميد بوده و به لحاظ سياسي منزوي و با نااميدي از صندوق رأي، به كنش هاي فرهنگي روي آورده اند. كنش ورزي سياسي براي روحانيان پيامدهايي چون «محروميت  اجتماعي»، «وابستگي به مردم» و «زوال اعتماد عمومي» به همراه داشته است كه ناظر بر مقوله ي هسته ي «اختلال و نابرابري در شناسايي» است.