بازشناسيِ معنا و مراتبِ آموزشِ پايدارِ معماري باتكيه ‏بر خوانش آموزش سنتي معماري

مقولهٔ پايداري در حوزهٔ آموزش معماري، به طور غالب به آموزشِ «معماريِ پايدار» به عنوان يك رشته و گرايش در دانشكده ‏هاي معماري تقليل يافته است. اين پژوهش در پي تبيين مفهوم «آموزشِ پايدارِ معماري» و تمايز آن با مفهوم «آموزشِ معماريِ پايدار» است. در آموزشِ پايدارِ معماري، علاوه بر كسب دانشِ معماريِ پايدار، ماهيت آموزش معماري هم واجد معناي جوهري پايداري مي ‏شود. همچنين در اين پژوهش آموزشِ سنتيِ معماري كه حاصل دريافتي شهودي و تجربه ‏هاي زيسته شاگردان با استادان در بستر معماري، جامعه و طبيعت بوده است و شاگردان معماري، مدارجي از باور، منش، دانش و عمل معماري را در فرايندي تدريجي و طولاني طي مي ‏كردند، مورد واكاوي قرار مي ‏گيرد. اين پژوهش، با رويكردي توسعه ‏اي و با روش «توصيفي-تحليلي» و مبتني بر راهبرد «استدلال منطقي»، معناي آموزش پايدار معماري را با تكيه بر خوانش آموزش سنتي معماري و با ديدگاهي كل‏نگر، مورد بازشناسي قرار داده است و در پايان به عنوان دستاوردها و نتايج پژوهش، مراتب هفت‏گانه آموزش پايدار معماري، شامل «خواهش و انگيزش»، «بينش و نگرش»، «منش»، «دانش»، «توانش»، «آفرينش» و «كُنش» به علاوۀ راهبردها و راهكارهاي تحقق هر كدام از مراتب مذكور را صورت‏ بندي نموده است.