سنجش پايداري محلات شهري با تاكيد بر جاي پاي بوم‏ شناختي (نمونه موردي: شهر بابلسر)

مقدمه:  با بروز بحران هاي زيست محيطي در شهرها كه ناشي از رشد شتابان شهرنشيني و عدم ارائه طرح و برنامه مناسب بود، پايداري بوم‏شناختي محله هاي شهري تنزل يافت. به همين دليل، در دهه هاي اخير، نظريات متعددي در اين خصوص ارائه شده است كه از مطرح‏ترين آنها مي‏توان به جاي‏پاي بوم‏شناختي اشاره كرد.هدف:  هدف از پژوهش حاضر سنجش پايداري محلات شهر بابلسر از نظر شاخص هاي جاي‏پاي بوم‏شناختي است و درصدد است تا ميزان پايداري محلات 22 گانه شهر بابلسر را با توجه به شاخص هاي 6گانه ي مسكن، انرژي، آب، كالاهاي مصرفي غيرخوراكي، پسماند و حمل‏و‏نقل، براساس جاي‏پاي بوم‏شناختي تعيين نمايد.روش شناسي:  روش تحقيق توصيفي- تحليلي مي باشد. بدين منظور، از مدل آنتروپي شانول جهت وزن دهي شاخص ها و مدل تصميم گيري چندشاخصه ويكور (VIKOR) جهت تحليل و سطح بندي محلات مورد مطالعه با توجه به شاخص‏هاي جاي‏پاي بوم‏شناختي استفاده شده ‏است.  قلمرو جغرافيايي پژوهش:  قلمرو جغرافيايي مورد مطالعه در اين پژوهش شهر بابلسر مي باشد.يافته ها و بحث: يافته ‏هاي پژوهش نشان مي‏دهد كه 81.8 درصد محلات مورد مطالعه از نظر جاي‏پاي بوم‏شناختي ناپايدار و 18.2 درصد پايدار مي‏باشند.نتيجه گيري:  سنجش نهايي حاكي از آن است كه تغيير در شيوه سبك زندگي و الگوي مصرف مهمترين اقدامات در جهت افزايش پايداري در محلات هدف مي ‏باشند.