يادگيري توالي حركتي ضمني در نارساخواني ادراكي و زبانشناختي: آزمون فرضيه نقص خودكاري

هدف مطالعه حاضر بررسي خودكاري در زيرمجموعه‌هاي نارساخواني از طريق مقايسه‌ي يادگيري توالي حركتي ضمني در نارساخوانهاي ادراكي، زبانشناختي و كودكان عادي بود. بدين منظور 20 كودك مبتلا به نارساخواني ادراكي، 20 كودك مبتلا به نارساخواني زبانشناختي و 22 كودك عادي از بين مراجعين مراكز اختلالات يادگيري شهر تبريز و مدارس ابتدايي به صورت در دسترس انتخاب و ابزارهاي مطالعه بر روي آنها اجرا گرديد. ابزارها شامل چك ليست نشانگان نارساخواني، آزمون هوشي تجديد نظر شده‌ وكسلر كودكان، آزمون خواندن پوراعتماد و تكليف كامپيوتري زمان واكنش متوالي بود. نتايج نشان داد كه بين كودكان نارساخوان ادراكي و زبانشناختي در شاخصهاي خطاهاي اساسي و خطاهاي وقت‌گير تفاوت معناداري در سطح 0/05 p وجود داشت. نتايج تحليل واريانس چندمتغيره نشان داد كه در متغير تركيبي اثر سرعت (زمان واكنش) و دقت (پاسخ صحيح) تفاوت معناداري (در سطح 0/05 p) بين سه گروه وجود نداشت. همچنين نتايج آزمون بين‌گروهي نشان داد كه در اثر سرعت و دقت يادگيري توالي حركتي ضمني تفاوت معناداري در سطح 0/05 p وجود ندارد. يافته‌هاي اين مطالعه حاكي از فقدان نقص خودكاري حركتي در زيرمجموعه‌هاي اختلال نارساخواني است.