تزيينات و عناصر الحاقي به معماري اسلا‏مي دورۀ قاجار

تزيينات هميشه جزئي جدايي‏ناپذير از معماري ايران بوده است كه در برخي از دوره‏هاي تاريخي ناچيز و كم‏اهميت شمرده شده و گاهي در استفاده از آن به‏شدت افراط شده است. تزيينات معماري در دورۀ قاجار به‏واسطۀ ارتباط اين دوره با غرب و با تقليد و تأثيرپذيري از هنر غربي تغييرات زيادي داشته است و معماران زيادي در اين دوره به اروپا و كشور‏هاي غربي سفر ‏مي‏كنند. بدين‏دليل دورۀ قاجار را سرآغاز مدرنيته در ايران ‏مي‏دانند. هنر و معماري غربي در اين دوره به‏آرا‏مي ‏در معماري اسلا‏مي‏ دورۀ قاجار رخنه ‏مي‏كند و رفته‏رفته اين تأثيرپذيري بيشتر ‏مي‏شود. هدف از اين تحقيق شناخت تزيينات و عناصر الحاقي به معماري اسلا‏مي ‏ايران است. روش تحقيق در اين پژوهش به‏صورت تحليلي و توصيفي و روش گردآوري داده‏ها به‏صورت اسنادي و كتابخانه‏اي بوده است. نتايج حاصل نشان ‏مي‏دهد در اين دوره عناصري چون سقف شيرواني، ستون در ورودي، گچ‏بري‏هاي پيچيده و آينه‏كاري به معماري اسلا‏مي دورۀ قاجار اضافه شده است. همچنين، در كاشي‏كاري سعي شده از رنگ‏هاي بيشتري استفاده شود و رنگ غالب اين دوره زرد و نارنجي است. تزيينات در اين دوره در مقايسه با دوره‏هاي قبل از خود به‏ويژه دورۀ صفوي دچار نزول شده است و، در اكثر بنا‏هاي اين دوره، همه نوع تزيينات در كنار هم مشاهده ‏مي ‏شود.