نقش ميانجي اشتياق شغلي در مدل رفتارهاي كاري نوآورانه بر اساس توانمندسازي روان ‏شناختي

با توجه به محيط كسب و كار در حال تغيير، سازمان‏ ها مجبورند نوآوري را به عنوان يك پيش ‏نياز ضروري براي افزايش كارايي، بهره ‏وري و پايداري خود در نظر بگيرند. در اين راستا، آن‏ ها بايد توجه بيشتري به افزايش اشتياق شغلي، توانمندسازي روان ‏شناختي و تحريك رفتارهاي كاري نوآورانه داشته باشند. لذا اين پژوهش با هدف بررسي نقش ميانجي اشتياق شغلي در مدل رفتارهاي كاري نوآورانه بر اساس توانمندسازي روان‏ شناختي انجام شد. اين پژوهش از لحاظ هدف جزء تحقيقات كاربردي و از لحاظ شيوه گردآوري داده ها جزء تحقيقات كمي از نوع همبستگي به شمار مي ‏رود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه كاركنان زن و مرد شركت نفت مناطق مركزي ايران در سال 1401 تشكيل دادند. با استفاده از روش نمونه‏ گيري تصادفي ساده تعداد 345 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. داده ‏هاي اين پژوهش با استفاده از پرسشنامه ‏هاي استاندارد توانمندسازي روان ‏شناختي Spritzer and Mishra’s (1995)، اشتياق شغلي، Salonava and Shoufeli (2001) و رفتار كاري نوآورانه Dijang and Denhartog (2010) جمع ‏آوري شدند. بر اساس نتايج پژوهش تأثير توانمندسازي روان‏ شناختي بر اشتياق شغلي 0.380، بر رفتارهاي كاري نوآورانه 0.297 و تأثير اشتياق شغلي بر رفتارهاي كاري 0.352 بوده است (0.001 p). بعلاوه نتايج نشان داد كه توانمندسازي روان ‏شناختي به واسطه اشتياق شغلي بر رفتارهاي كاري نوآورانه به ميزان 0.667 تأثير دارد (0.05 p). بنابراين همه متغيرها به صورت مثبت و مستقيم بر همديگر تأثيرگذار بوده ‏اند (0.001 p). اين پژوهش درك اهميت توانمندسازي روان‏ شناختي به عنوان يك پيش‏نياز ضروري براي رفتارهاي كاري نوآورانه كمك مي‏ كند و بينش جديدي را براي سازمان ‏ها ارائه مي‏دهد تا رفتارهاي كاري نوآورانه كاركنان را تشويق كنند.