بررسي كلينيكي و پاراكلينيكي موارد موكورمايكوزيس بستري در مراكز آموزشي درماني رازي قائم‌شهر و بوعلي ساري طي سال هاي 1397-1390

سابقه و هدف: زيگومايكوزيس (موكورمايكوزيس) يك عفونت قارچي نادر با عوارض و مرگ‌ومير بالا است. اين مطالعه با هدف بررسي باليني و پاراكلينيكي موكورمايكوزيس در بيماران بستري در بيمارستان‌هاي بوعلي ساري و رازي قائم‌شهر، استان مازندران، ايران انجام شد. مواد و روش‌ها: در مطالعه توصيفي- مقطعي و گذشته‌نگر حاضر، پرونده بيماراني با موكورمايكوزيس اثبات‌شده يا احتمالي كه از 20 مهر 1390 تا 20 آبان 1397 در بيمارستان‌هاي بوعلي ساري و رازي قائم‌شهر بستري شده بودند، بررسي شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي T Student و آزمون دقيق فيشر و نرم‌افزار SPSS نسخه 27 استفاده شد. p ≤ 0/05 به‌عنوان سطح معني‌داري درنظر گرفته شد. يافته‌ها: از 33 بيمار مورد بررسي 18 بيمار(54/55درصد)  زن و 15 بيمار (45/45 درصد) مرد بودند. هم‌چنين ميانگين سني بيماران 48/8 بود. در بين علائم و نشانه‌هاي بيماري بيش‌ترين موارد مربوط به سردرد بود. ديابت با 93/3 درصد (28 نفر) شايع‌ترين بيماري زمينه‌اي را در اين بيماران تشكيل مي‌داد. ميزان مرگ‌ومير بيماران 48/48 درصد بود كه 25 درصد موارد مربوط به موكورمايكوزيس مي‌شد. دو جنس Mucor و Rhizopus شايع‌ترين عوامل جداشده در نه مورد كشت مثبت بودند. استنتاج: با توجه به نتايج حاصل از اين مطالعه، افراد ديابتي بيش‌تر از ديگران در معرض خطر موكورمايكوزيس قرار دارند و با كنترل و كاهش ديابت در افراد جامعه مي‌توان ميزان بروز موكورمايكوزيس را به‌طور قابل توجهي كاهش داد. هم‌چنين درمان جراحي، در كنار درمان به‌موقع دارويي، باعث بيش‌ترين ميزان بقا مي‌شود.