بررسي مفهوم حقيقي نور در عرفان اسلامي و انعكاس ان در نگارگري اسلامي

عناصر تشكيل‌دهندۀ هنر اسلامي نشانه‌هايي از جهان قدسي و ملكوتي هستند كه در آن نور الهي نقش اصلي را ايفا مي‌كند كه جلوه‌اي از جلوات خداوند است و حضورش در عرفان و هنر اسلامي تجلي مي‌يابد. در فرهنگ ايراني، اسلامي نور همواره نمادي از عالم ملكوت و معنا بود. ازاين‌رو در نظريه‌هاي عرفاني جايگاه اساسي دارد. از منظر هنر اسلامي همه‌چيز از افاضه وجود بهره‌مند است زيرا خداوند نور مطلق آسمان و زمين است و رنگ‌ها راه و وسيله‌اي براي نمايش نور هستند كه با آشنا شدن با عوالم نوراني و طي كردن مراحل سلوك عارف و پديدار شدن مقامات عرفاني به‌صورت رنگ و نوري خاص در درون انسان عارف مرتبط مي‌گردد. در پژوهش حاضر به مسئله نور در عرفان و نگارگري اسلامي پرداخته شده است. پژوهش حاض به روش توصيفي و تحليلي و با تكيه بر داده‌هاي منابع تاريخي به رشتۀ تحرير درآمده است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از اين است روح هنر اسلامي سير از ظاهر به باطن اشياء و امور است و هنرمندان در نقش و نگارهايي كه در صورت‌هاي خيالي خويش در عالم كثرات مي‌بيند در نظرشان هركدام جلوۀ حسن جمال و جلال الهي را مي‌نمايد؛ بدين‌معني هنرمند همه موجودات را چون مظهري از اسماء الهي مي‌بيند و بر اين اساس، اثر هنري او به‌مثابۀ محاكات و ابداع اسماء الله است. در تفكر اسلامي جهان جلوه و مشكات انوار الهي ست كه حاصل فيض مقدس نقاش ازلي و هر ذره‌اي و هر موجودي از موجودات جهان و هر نقش و نگاري مظهر اسمي از اسماء الهي است. اهداف پژوهش:1. بررسي مفهوم نور در عرفان اسلامي.2. واكاوي چگونگي انعكاس مفهوم عرفاني نور در نگارگري اسلامي.سؤالات پژوهش:1. جايگاه نور و رنگ در عرفان اسلامي و آثار آن در هنر اسلامي چگونه است؟2. منظور از خيال خلاق و تجلي‌گونه چيست؟