نظريه ذهن: هم‌سنجي بين درمانجويان داراي اختلال شخصيت مرزي و افراد عادي

مقدمه :نظريه ذهنيت ناموفق، يكي از نظريه هاي اصلي در مفهوم پردازي اختلال شخصيت مرزي، كمبود توانايي افراد در سويه هاي گوناگون سازه نظريه ذهن را كانون آسيب مي داند و پديدآيي، تحول و نمود نشانه ها را برپايه آن تبيين مي كند بااين همه سازش بايسته اي در پژوهش هاي پيرامون اين نظريه وجود ندارند و با توجه به شكاف پژوهشي موجود در اين زمينه،  اين پژوهش با هدف هم سنجي نظريه ذهن در درمانجويان داراي تشخيص اختلال شخصيت مرزي با گروه بهنجار انجام شد.روش كار: اين پژوهش توصيفي كمي و از نوع طرح علي-مقايسه اي بود و جامعه آماري آن بزرگسال هاي باسواد ساكن استان تهران بود كه از بين آنها به روش نمونه گيري دردسترس دوگروه 15 نفره داراي اختلال شخصيت مرزي و بهنجار گزينش شدند. يافته هاي پژوهش با بهره مندي از ابزارهاي مصاحبه باليني ساختاريافته SCID-II (1994)، نسخه ويرايش شده چك ليست نشانه هاي رواني SCL-90-R (1994)، مقياس افسردگي بك II (1961)، پرسشنامه اضطراب بك (1990) و آزمون ذهن خواني به كمك تصوير چشم بارون و كوهن (2001) بدست آمد. درادامه داده ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس چند متغيري يك راهه مورد كاوش قرار گرفت.نتايج : يافته هاي اين پژوهش نشان داد تفاوت معناداري در توانايي نظريه ذهن افراد گروه باليني داراي اختلال شخصيت مرزي و بهنجار وجود ندارد (p 0.05).نتيجه گيري : هنوز سازش كاملي بر روي كاستي توانايي نظريه ذهن در اختلال شخصيت مرزي وجود ندارد و تنها تشخيص گذاري اين اختلال دليل كاستي اين توانش در درمانجويان نيست ازاين رو سنجش اوليه و توجه بيشتر در گزينش روش هاي درمانگري برپايه نظريه ذهن در اين اختلال پيشنهاد مي شود.