مقايسه وضعيت نگرش، ترس و استيگما به اختلال رواني در كارآموزان و كارورزان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند قبل و بعد از آموزش در بخش روانپزشكي بيمارستان امام رضا(ع)

مقدمه: كار و فعاليت در بخش روانپزشكي بر دامنه تفكر و قضاوت افراد تاثيرگذاشته و عملكرد آن‌ها را تحت تاثير قرار مي‌دهد. باتوجه به اينكه مطالعات مشابه در اين زمينه در كشور محدود و در استان خراسان جنوبي در اين زمينه مطالعه‌اي صورت نگرفته است هدف ما در اين مطالعه مقايسه وضعيت نگرش، ترس و استيگما به اختلال رواني در كارآموزان و كارورزان پزشكي قبل و پس از سپري كردن آموزش در بخش روانپزشكي بود.روش بررسي: مطالعه حاضر از نوع توصيفي و مقايسه اي است. جامعه مورد مطالعه ما دانشجويان مقطع كارآموزي و كارورزي بخش روانپزشكي در سال تحصيلي 1401-1402 بود. در اين مطالعه جهت ارزيابي نگرش دانشجويان در خصوص اختلالات روانپزشكي از فرم خلاصه شده پرسش‌نامه OMI، جهت بررسي استيگمااز پرسش‌نامه استيگماي فراهم كنندگان مراقبت بهداشتي (OMS_HC) و براي ارزيابي ترس از پرسش‌نامه فرم كوتاه مقياس ترس از ارزيابي منفي Lerary استفاده شد.نتايج: ميانگين نمره نگرش، ترس و استيگما در دانشجويان در ابتدا و انتهاي مطالعه با يكديگر تفاوت معناداري نداشت (P 0.05). ميانگين تغييرات نمره نگرش، ترس و استيگمابر حسب جنسيت، مقطع تحصيلي، وضعيت تاهل، محل زندگي، دانشجويان با يكديگر تفاوت معناداري نداشت (P 0.05).نتيجه‌گيري: برنامه‌هاي آموزشي بخش روانپزشكي منجر به كاهش آستيگما، ترس و تغيير نگرش دانشجويان در مقايسه با ابتداي مطالعه در دانشجويان پزشكي نمي‌شود. برنامه آموزشي كارآموزان و كارورزان رشته پزشكي در بخش روانپزشكي مورد بازنگري قرار گيرد.