بررسي مشخصه‌هاي گفتاري آسيب‌ديده در بيماران مبتلا به مالتيپل‌اسكلروزيس و ميزان استفادهٔ آن‌ها از خدمات گفتاردرماني در شهر اهواز

زمينه و هدف: مالتيپل‌اسكلروزيس و اختلالات ارتباطي ناشي‌از آن منجربه محدوديت‌هاي متعدد در زندگي روزمره مي‌شود. هدف از اين پژوهش بررسي مشخصه‌هاي گفتاري آسيب‌ديده در بيماران مبتلا به مالتيپل‌اسكلروزيس همراه با گفتار فلجي شهر اهواز و ميزان استفادهٔ آن‌ها از خدمات گفتاردرماني است. روش‌بررسي: اين مطالعه به‌صورت مقطعي روي ۱۰۲ نفر از بيماران مبتلا به مالتيپل‌اسكلروزيس تك‌زبانهٔ‌ شهر اهواز با استفاده از ارزيابي‌هاي اداركي توسط آسيب‌شناس گفتار و زبان انجام شد. همچنين اطلاعات مربوط به ميزان استفاده از خدمات گفتاردرماني با مراجعه به كيلينك‌هاي گفتاردرماني دانشگاه علوم‌پزشكي اهواز و پرسش از بيماران ثبت شد. تحليل اطلاعات در اين پژوهش از طريق آمار توصيفي‌تحليلي ازجمله آزمون كاي‌اسكوئر، تي دو نمونهٔ مستقل، جداول ميانگين و انحراف معيار با استفاد از نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. يافته‌ها: باتوجه به نتايج، خشونت صدا (۹۴٫۶درصد)، لرزش صوتي (۷۵درصد)، صوت همراه با تلاش و تقلا (۷۳٫۲درصد)، حركات متناوب كند و نامنظم (۶۹٫۹درصد)، يك‌نواختي بلندي (۶۰٫۷درصد) و توليد نادقيق هم‌خوان‌ها (۵۱٫۸درصد) بيشترين علائم گفتاري مشاهده‌شده در اين افراد بوده است. از تعداد ۱۰۲ نفر بيمار بررسي‌شده ۳٫۹درصد از آن‌ها از خدمات گفتاردرماني استفاده مي‌كردند. نتيجه‌گيري: طبق مشخصه‌هاي گفتاري كه در اين بيماران آسيب‌ديده وجود داشت، بروز مشكلات گفتاري به‌ترتيب بيشتر درحوزهٔ آواسازي، توليد، ويژگي‌هاي زبر زنجيري و تشديد به‌دليل بدعملكردي حنجره، فقدان حركات ظريف حنجره‌اي، حركات آهسته و نادقيق زبان، اختلال در عملكرد مخچه و نقص در كنترل تنفسي بوده است. همچنين نتايج نشان داد ميزان درخورتوجهي از بيماران مبتلا به مالتيپل‌اسكلروزيس (۹۶٫۱درصد) از خدمات مناسب براي مشكلات ارتباطي خود بهره‌مند نمي‌شوند.