تحول درزماني فرهنگ تاريخي مسيحي و شيعي در دوره معاصر بر مبناي تحليل نشانه ‌معناشناختي تابلوهاي مسيح و عاشورا

پژوهش حاضر دگرديسي ‌هاي در زماني تابلوهاي مسيح و تابلوهاي عاشورايي را در دو سطح بيان و محتوا از منظر نشانه ‌معناشناسي و به صورت تطبيقي بررسي مي‌كند. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد در تابلوهاي مسيحي، دو سطح بيان و محتوا هم‌پاي هر تحول سبكي و پارادايمي از شيوه كلاسيك تا مدرن و پست مدرن تغيير مي‌كند. در پنج شيوه سبكي شناسايي شده، مسيح به شش شيوه بازنمايي مي‌شود: ارائه دهنده پيام، پادشاه، رنجور شايسته همدلي، رنجور بي‌اهميت، زشت و موضوع لذت. بنابراين، بازنمايي مسيح، فرآيندي از مسيح با ارزش به بي‌ارزش و نهايتاً ضدارزش را نشان مي‌دهد. مسيح در آخرين فرآيند استحاله ارزشي، به ضد مسيح تحول مي‌يابد، اما متن عاشورايي در هر سه شيوه كلاسيك، مدرن و پست مدرن علي‌رغم تحول در سطح بيان از روايي به وصفي و سپس انتزاعي، و تغيير مخاطب از عام به خاص، در سطح محتوا ثابت مانده و ارزش و معنا (ايدئولوژي) واحدي را بازنمايي مي‌كند. متن‌هاي عاشورايي مدرن و پست ‌مدرن با همه ‌زماني و همه ‌مكاني‌سازي انتقام عاشورايي و تقابل خير و شر به سطح، مدرنيسم/پست مدرنيسم مبناگرا يا مبناگرايي مدرن/ پست‌ مدرن را معنادار جلوه مي‌دهند؛ زيرا همان ارزش‌ هايي را بازنمايي مي‌كنند كه متن عاشورايي كلاسيك‌ معرفي مي‌كرد.