تأثير هشت هفته تمرين هوازي بر سطوح پروتئين‌هاي GLUT4 و AS160 و مقاومت به انسولين در عضله EDL موش‌هاي داراي ديابت نوع 2

زمينه و هدف: از عوارض مهم ديابت نوع دو اختلالات در سازوكار انتقال غشايي گلوكز است و پروتئين هاي GLUT4 و AS160 در اين سازوكار نقش دارند. هدف پژوهش حاضر تعيين اثر تمرين هوازي بر بيان پروتئين هاي GLUT4 و AS160 و مقاومت به انسولين در عضله EDL موش هاي داراي ديابت نوع 2 بود.روش‌ها: در اين پژوهش تجربي، 30 موش نر بالغ، به شيوه تصادفي، در 3 گروه كنترل سالم، ديابت نوع ۲ و ديابت نوع 2+ تمرين هوازي تخصيص يافتند. القاي ديابت نوع ۲ با استفاده از غذاي پر چرب، تزريق درون صفاقي استرپتوزوتوسين و نيكوتين آميد انجام شد. تمرين هوازي استقامتي شامل 5 جلسه دويدن روي نوارگردان در هر هفته و به مدت 8 هفته بود. برداشت عضله EDL نمونه ها 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين انجام شد. براي سنجش پروتئين هاي GLUT4 و AS160 و مقدار انسولين از روش الايزا استفاده شد و مقاومت به انسولين نيز به روش HOMA-IR محاسبه شد. يافته‌ها: سطوح GLUT4 و AS160 در گروه ديابت به طور معناداري كاهش داشت (0/001P=). تمرين هوازي به طور معناداري سطوح GLUT4 و AS160 را افزايش داد (0/01=P). سطوح AS160 در گروه كنترل به طور معناداري بيشتر از گروه ديابت+ تمرين هوازي بود (0/001P=)، اما تفاوت معناداري بين سطوح GLUT4 در دو گروه كنترل و ديابت+ تمرين هوازي وجود نداشت (0/59=P). همچنين، بين GLUT4 و AS160 همبستگي مثبت معناداري ثبت شد (0/734r=، 0/001P=)، اما بين GLUT4 و AS160 با گلوكز خون، همبستگي منفي معني داري گزارش شد (به ترتيب: 0/751-r=، 0/001P= و 955/0-=r، /001=P). ميزان انسولين و مقاومت به انسولين در گروه ديابت نوع ۲+تمرين هوازي از گروه ديابت نوع ۲ به طور معني داري كمتر بود (0/001=P).نتيجه‌گيري: تمرين هوازي موجب تعديل هايپرگليسمي و افزايش پروتئين هاي AS160 و GLUT4 در عضله EDL مي گردد. بنابراين، به نظر مي رسد تمرين هوازي با افزايش اين پروتئين ها به جبران اختلال انتقال غشايي گلوكز خون ناشي از ديابت نوع 2 در عضله EDL موش ها كمك كند.