كاربست بُعد شناختي در خوانش گفتمان نامه 31 نهج‌البلاغه

نشانه - معناشناسي كه شكل تكامل يافته نشانه شناسي كلاسيك است فرصتي فراهم آورده تا مطالعه چگونگي ،توليد كاركرد و دريافت معنا در نظامي فرايندي ميسر شود بر اين اساس در روابط نشانه ها فقط به نمايش توليد دالها و قدرت مدلولها بسنده نمي شود بلكه شرايط و ماهيت چگونگي شكل گيري گفتمان نيز بررسي ميشود در همين راستا به منظور مطالعه نظام فرايندي بعد شناختي نهج البلاغه و راهبردهاي القاي شناخت در چرخۀ شناختي و نقش شريك گفتماني، نامه ۳۱ تحت عنوان «وَمِن وَصِيَّةً لَهُ لِلحَسَنِ بنِ عَلِيٍّ كَتَبَ إِلَيهِ بِحَاضرِينَ - موسوم به وصيت نامه - انتخاب و با روش تحليلي توصيفي بررسي شد. يافتههاي پژوهش نشان ميدهد تسريع و كندي فرايند مجاب سازي استراتژيها و ابزارهاي به كارگيري آن اعم از تشويق هشدار و بازداشتن در نامه مذكور، منوط به گفته ياب و نيز (ع) وجود باور اتيكي در آرشيو باور ارجاعي و اعتقادي اوست. بر اين اساس به دليل اينكه امام حسن گفته يابي است كه باور اعتقادي و ارجاعي مشتركي با گفته پرداز ،دارد گونه هاي شناختي در چرخه قرارگيري فرايند ،شناختي با شتاب عرضه مواجه ميشوند پس در اين شرايط وجود باور اتيكي مقدم شناخت و راهبردهاي جريان مجابي است و از گونه هاي اخباري و آگاهي رساننده كه جنبه تشويقي به كنش اخلاقي دارد بيشترين بهره گرفته مي.شود همچنين اگر خطري در مسير دستيابي گفته ياب به ابژه ارزشى يعنى عدم التباس حق و باطل وجود داشته ،باشد گفته پرداز از گونه هاي هشداري و بازدارنده - كه كمترين بسامد را در نامه مذكور دارد – بهره مي گيرد.