شگردهاي تداوم معنا در رمان به سوي فانوس دريايي ويرجينيا وولف

بروز معنا تابع كاركردهاي شناختي در گفتمان‌هاي كُنِشي و احساس و ادراك برونه‌اي، درونه‌اي و جسمانه‌اي در گفتمان‌هاي شوشي است. ابعاد هوشمندي و حسي ـ ادراكي كه براساس كاركردهاي شناختي و احساس و ادراك سبب بروز معنا هستند، در آفرينش نشانه‌ها و تداوم معنا نقشي ارزنده دارند و اين كاركردها براي درك نشانه‌ها و تداوم معناي گفتمان مؤثر هستند. پژوهش پيش روي با هدف تبيين شگردهاي تداوم معنا و نيز تعامل ميان نشانه و معنا در رمان به سوي فانوس درياي از ويرجينيا وولف با رويكردي توصيفي ـ تحليلي انجام شده است تا پاسخ به اين پرسش باشد كه شگردهاي تداوم معنا براساس كاركردهاي گفتمانيِ شناختي، حسي ـ ادراكي، عاطفي و زيبايي‌شناختي در رمان مورد مطالعه كدام هستند و چگونه سبب تداوم معناي گفتمان در اين رمان شده‌اند؟ دستاورد پژوهش نشان مي‌دهد، تداوم معنا در رمان به سوي فانوس دريايي تابع كاركردهاي زاويۀ ديد در بُعد شناختي، بُعد حسي ـ ديداري، جسم ـ ادراكي در بُعد عاطفي گفتمان است و رابطۀ زمان و زيبايي‌شناختي به استخراج نشانه‌هايي منجر شد كه در تعامل با يكديگر معنا را در روايت تداوم مي‌بخشند.