تحليل تطبيقي سطح گسترش و پذيرش سياست‌هاي حوزه بيمه اجتماعي در ايران

بيمه اجتماعي از مهم‌ترين برنامه‌هاي تحقق سياست‌هاي اجتماعي به‌منظور فراهم كردن امنيت اجتماعي - اقتصادي افراد در دوران سالمندي و ازكارافتادگي است. پژوهش حاضر به‌دنبال تحليل تطبيقي استان‌هاي كشور از نظر سطح جامعه‌پذيري بيمه اجتماعي در ميان ساكنان شهرهاي زير بيست هزار نفر است. به‌لحاظ روش‌شناسي نوع تحقيق كاربردي و ماهيت آن توصيفي - تحليلي و جامعه آماري نيز تعداد 903 نقطه شهري بوده است. روش مورد استفاده براي تحليل داده‌ها در مرحله اول، ارزيابي شاخص ضريب نهادينگي بيمه اجتماعي و شاخص جامعه پذيري از نظر ضريب نفوذ بيمه اي بوده و در گام بعدي، شاخص كلي (تلفيقي) جامعه‌پذيري بيمه اجتماعي در چارچوب تكنيك مولتي‌مورا مورد بررسي قرار گرفته است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي دهد كه به‌دليل تعداد محدود كارگزاري‌ها و مكان‌گزيني غير‌متوازن آنها، ضريب نهادينگي بيمه اجتماعي 46/6 درصد بوده و جامعه‌پذيري آن نيز به دلايلي همچون دسترسي نامطلوب، ضعف آگاهي و اطلاع‌رساني و ضعف آموزشي و عملكرد كارگزاري‌ها 3/1 درصد بوده است. همچنين نتايج شاخص كلي جامعه‌پذيري بيمه اجتماعي نشان داد كه استان همدان با ضريب 0003367 /0=Ui، از بالاترين ميزان مطلوبيت و بيشترين سطح جامعه‌پذيري بيمه اجتماعي در سطح شهرهاي زير بيست هزار نفر برخوردار بوده و در پايين‌ترين سطح نيز استان خوزستان با ضريب 0000027 /0=Ui قرار گرفته است.