هستي‌شناسي «ادراك» و نقش آن در حل چالشها و مسائل مرتبط با «تجربيات نزديك به مرگ»

هدف اين نوشتار آن است كه با تبيين هستي‌شناسانۀ مقولۀ »ادراك « ضمن اثبات تجرد ادراك به نقش اين مقوله در تبيين مسائل و چالش‌هاي مرتبط با »تجربيات نزديك به مرگ « بپردازد. تجرد ادراك در فضاي فلسفۀ اسلامي به واسطۀ اموري نظير »عدم انقسام‌پذيري «، »عدم زمان‌مندي « و »عدم مكان‌مندي « ادراك قابل تبيين و اثبات است. با اثبات »تجرد ادراك «، مي‌توان تبييني معقول از »تجربيات نزديك به مرگ « و هستۀ مشترك اين تجربيات ارائه داد و به حل چالش‌ها و مسائل مرتبط به »تجربيات نزديك به مرگ « مانند »چالش زمان و مكان «، »چالش تجربيات نامتعارف «، »چالش واقع‌نمايي « و »چالش رابطۀ نفس با بدن « پرداخت. با ارائۀ تبييني معقول از تجربيات نزديك به مرگ و حل چالش‌ها و مسائل مرتبط با آن مي‌توان »تجربيات نزديك به مرگ « را به عنوان شاهد و مؤيدي معتبر بر وجود »بُعد و ساحت غير مادي وجود انسان « دانست؛ هر چند كه نبايد از اين نكته غافل ماند كه اعتبار اين تجربيات نسبت به »مرگ واقعي « و »مرگ بدون بازگشت « به سبب اموري مانند »شخصي‌بودن تجربه « و »وابستگي تجربيات به عالم خيال متصل شخص « به شدت محل مناقشه است.