نقش آلفونس دهم در نهضت ترجمه و انتقال علوم اسلامي به اندلس

آلفونس دهم (682-618 ق./1284-1221 م.) با نگرشي جهان‌وطني، با پذيرش مهاجران شرقي و ايجاد گفتگوي فرهنگي ميان مسيحيان، مسلمانان و يهوديان، دربار خود را به مركزي براي توسعه دانش تبديل كرد. اين پژوهش به روش توصيفي - تحليلي به بررسي نقش آلفونس دهم در انتقال علوم اسلامي به غرب پرداخته است. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه اندلس در دوران او از تمدن اسلامي در زمينه‌هاي سياسي و اجتماعي تأثيرات قابل‌توجهي پذيرفت. اين تأثيرات ناشي از همكاري مسلمانان در مديريت نهادهايي همچون مدارس و رصدخانه‌ها و همچنين ترجمه كتب عربي به لاتين و كاستيلي بود. همكاري‌هاي علمي با فتح مرسيه و منابع به دست آمده از تصرف قرطبه و سِويا و نظارت ابوبكر محمد بن رقوطي به اوج خود رسيد. اين اقدامات نقطه عطفي در تحول انديشه‌هاي آلفونس دهم بود و او با الگوگيري از تمدن اسلامي، ابنيه‌هايي مانند رصدخانه‌ها، مدارس و آسايشگاه‌هاي رواني را در آندلس ساخت. اين اقدامات زمينه‌ساز پيشرفت و انتقال دستاوردهاي شرق به غرب و پيش‌زمينه‌اي براي خروج غرب از قرون وسطي و ورود به عصر رنسانس شد.