مقايسه اثربخشي مشاوره گروهي هيجان‌مدار و آموزش شادي‌بخش ليوبوميرسكي بر اميد به زندگي در نوجوانان داراي سابقه خودكشي

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي مشاوره گروهي هيجان‌مدار و آموزش شادي‌بخش ليوبوميرسكي بر اميد به زندگي در نوجوانان داراي سابقه خودكشي بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري مدت دوماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان پسر دوره اول و دوم متوسطه منطقه 20 شهر تهران در سال تحصيلي 1402-1401 كه داراي سابقه اقدام به خودكشي بوده و به مركز مشاوره آموزش‌وپرورش ارجاع داده شده بودند، بود. تعداد 45 نفر به شيوه هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه اميد به زندگي ميلر (1988، MHS) بود. مداخله مشاوره گروهي هيجان‌مدار و آموزش شادي‌بخشي ليوبوميرسكي  در 8 جلسه 120 دقيقه‌اي، هفته‌اي دوبار به‌صورت گروهي براي گروه آزمايش اول و دوم اجرا شد. داده‌ها با بهره‌گيري از تحليل واريانس آميخته تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج نشان داد بين گروه‌ها در پس‌آزمون و پيگيري اميد به زندگي تفاوت معناداري وجود دارد (0.05 P) و آموزش شادي‌بخشي ليوبوميرسكي نسبت به مشاوره گروهي هيجان‌مدار به‌طور معناداري بر اميد به زندگي نوجوانان داراي سابقه خودكشي اثربخش‌تر بود و بين دو درمان تفاوت معنادار مشاهده شد (0.05 P). بنابراين مي‌توان گفت كه بين دو درمان آموزش شادي‌بخشي ليوبوميرسكي و مشاوره گروهي هيجان‌مدار تفاوت معنادار وجود داشت.