اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر خودپنداشت و كمرويي كودكان با اختلال لكنت

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي ‌‌‌آموزش ‌‌تنطيم ‌هيجان بر خودپنداشت و كمرويي كودكان با اختلال ‌لكنت بود. روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري تمامي كودكان 7 تا 9 سال مبتلا به اختلال لكنت مراجعه‌كننده به مراكز گفتاردرماني شهرستان رشت در سال تحصيلي1401- 1402 بودند. نمونه پژوهش شامل 22  نفر از كودكان با اختلال لكنت كه با نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به شكل تصادفي در دو گروه آزمايش (11نفر) و گواه (11نفر) جايدهي شدند. گروه آزمايش، بسته‌ آموزش تنظيم هيجان در 8 جلسه هفتگي و هر جلسه 45 دقيقه دريافت كردند. ابزارهاي پژوهش، پرسشنامه خودپنداشت (CSCS) پيرز _ هريس (1969) و كمرويي (RSS) چك و بريگز (1990) بود. داده‌هاي پژوهش با روش تحليل كوواريانس چند ‌متغيري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين پس‌آزمون خودپنداشت و كمرويي در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري در سطح 0.05 وجود داشت. نتايج بيانگر اين مطلب است كه آموزش تنظيم هيجان به عنوان راهبردي موثر در جهت ارتقا خودپنداشت و كاهش كمرويي است.