مقايسه اثربخشي مشاوره مبتني بر نظريه انتخاب گلسر و معنادرماني فرانكل بر رضايت از زندگي زنان در معرض طلاق

هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي مشاوره مبتني بر نظريه انتخاب گلسر و معنادرماني فرانكل بر رضايت از زندگي زنان در معرض طلاق بود. پژوهش حاضر، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون_ پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژ‏وهش شامل زنان در معرض طلاق شهر تبريز  بود كه در نيمه دوم سال 1400 به دادگاه خانواده، شوراي حل اختلاف و مراكز مشاوره خانواده اين شهر مراجعه نموده‌ بودند. از اين‌ جامعه، 60 نفر داوطلب واجد شرايط به‌روش هدفمند انتخاب و به‌روش تصادفي به دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل (20 نفر در هر گروه) تخصيص يافتند. ابزار اين پژوهش شامل پرسشنامه مقياس رضايت از زندگي (SWLST، داينر و همكاران، 1985) بود. روش تحليل اين پژوهش، آزمون تحليل كوواريانس تك‌متغيره  و آزمون تعقيبي بنفروني بود. يافته ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين رضايت از زندگي در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري در سطح 0.05 وجود داشت؛ اما تفاوت معني‌داري بين دو مداخله در اين متغير نشان داده نشد. بنابراين واقعيت درماني و معنادرماني در افزايش رضايت از زندگي زنان در معرض طلاق مؤثر بوده‌اند و مشاوران و درمانگران ممكن است به‌منظور بهبود اين متغير در زنان در معرض طلاق، از اين درمان‌ها استفاده نمايند.