ورشكستگي دولت و امنيتي‌ شدن سياست خارجي افغانستان (۲۰۲۱-۲۰۰۱)

پس ‌از بازگشت دوبارۀ طالبان به قدرت در افغانستان، نقاط ضعف و قوت حكومت پيشين در سال ‌هاي ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱، بيش از پيش مورد توجه قرارگرفته‌ است. يكي از نكته ‌هاي قابل توجه در‌مورد سياست خارجي افغانستان در دورۀ پيشين امنيتي ‌شدن آن است. در اين مقاله امنيتي ‌شدن سياست خارجي افغانستان در دورۀ يادشده، مورد بررسي قرار مي‌گيرد و نقش ورشكستگي دولت كابل در اين وضعيت سنجيده مي‌شود. پرسش اصلي اين است كه: ورشكستگي دولت چه نقشي در امنيتي ‌شدن سياست خارجي افغانستان در سالهاي ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ داشته‌است؟ در پاسخ، اين فرضيه مطرح مي ‌شود كه ناامني، بي ثباتي سياسي و ناكارآمدي اقتصادي، موجب امنيتي‌ شدنِ سياست خارجي افغانستان در دورۀ ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ شده‌است. براي آزمون اين فرضيه، از تركيب مفهوم «شبه دولت » رابرت جكسون و نظريۀ امنيتي ‌شدن مكتب كپنهاگ به ‌عنوان چارچوب نظري، استفاده خواهدشد. روشِ پژوهش در اين مقاله، روش كيفي و براساس تحليل متن‌هاي موجود در مورد چگونگي سياست گذاري خارجي افغانستان است. يافته‌ هاي اين پژوهش نشان مي ‌دهد كه ورشكستگي دولت و به ‌دنبال آن تهديد نظام جمهوري در افغانستان، دولت مردان افغانستان را به پيگيري رويكرد امنيتي در سياست ‌خارجي اين كشور براي حفظ دولت و بقاي نظام وا داشت . اين رويكرد، حدود بيست سال بر سياست خارجي افغانستان حاكم بود و كمك هاي سياسي، نظامي و ماليِ فراواني را، از سوي جامعۀ بين‌ المللي به ويژه آمريكا به‌همراه داشت. با اين حال، دستاوردهاي آن پايدار نبود. نظام جمهوري اسلامي افغانستان سقوط كرد و جاي خود را به امارت اسلامي داده است.