بررسي و نقد جايگاه معجزه و كرامات در كتاب موسوعه التاريخ الاسلامي

سيره بعد از قرآن كريم مهم‌ترين جايگاه را دارد. با توجه به اين جايگاه، تدوين سيره كاري بزرگ است و با لحاظ ممنوعيت بيش از يك قرن در نقل حديث و سيره‌نگاري، نگارش آن با صرف نظر از صحيح و سقيم‌هاي موجود در كتب سيره، اهميتي بسزا دارد. يكي از موضوعات مهم كتب سيره نقل معجزات و كرامات است كه بايد تحليل و مشخص كه آيا در تدوين سيره، معجزات و كرامات داراي جايگاه اساسي هستند يا موضوعي حاشيه‌اي به شمار مي‌روند. اين پژوهش به دنبال كشف و نقد اين است كه نويسنده موسوعه التاريخ الاسلامي چه جايگاهي براي معجزات و كرامات در كتاب‌هاي خود، به‌ويژه كتاب موسوعه، قائل بوده است. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي و جمع‌آوري اطلاعات به شيوه كتابخانه‌اي، با بررسي ديدگاه نويسنده كتاب به اين نتيجه رسيده است كه نويسنده كتاب موسوعه معجزات و كرامات را مبحثي حاشيه‌اي در سيره‌نگاري دانسته و معجزات اصيل را بسيار اندك آورده و توجه و تحقيق جامع و صحيحي درباره آن ارائه نداده است. اين در حالي است كه با نگرش به قرآن، منابع روايي و آثار دانشمندان اماميه و عامه معلوم مي‌شود كه معجزات و كرامات يكي از مباحث اصلي و مهم سيره و سيره‌نگاري است.