چالش‌ها و بازدارنده‌هاي بهره‌گيري از ظرفيت پيوندهاي روستايي ـ شهري براي باز ساخت اقتصادي فضاي روستايي

شهر و روستا به‌مثابه دو سكونتگاه انساني از ديرباز با يكديگر پيوند داشته‌اند. با توجه به اين‌كه نوع، شدت و ضعف و كيفيت پيوندهاي روستايي ـ شهري همواره دستخوش تحول بوده و از ظرفيت‌ها و توانايي‌هاي آشكار و پنهان فراواني براي باز ساخت اقتصادي برخوردار است، مطالعه حاضر با آرمان شناخت چالش‌ها و بازدارنده‌هاي بهره‌گيري از ظرفيت پيوندهاي روستايي - شهري و باز ساخت اقتصادي فضاي روستايي در كشور ايران و استان قم به‌مثابه يكي از كشورهاي درحال‌توسعه به روش كيفي انجام شد. داده‌هاي كيفي با 8 بحث گروهي و 30 مصاحبه انفرادي ژرف گردآوري شد. اين تعداد نمونه به روش هدفمند از ميان تعداد 97 نفر از مديران و خبرگان حوزه موردمطالعه (جامعه آماري) كه اطلاع دقيق‌تري از وضع موجود داشتند و با توجه به سطوح فعاليت، تجربه و جايگاه علمي انتخاب شدند. روش انتخاب خبرگان نمونه‌گيري هدفمند و با بيشترين گوناگوني بود و باهدف شناسايي صاحب‌نظران از روش گلوله برفي بهره‌گيري شد و تا رسيدن به اشباع نظري ادامه داشت. اطلاعات به روش زمينه مبنا يا درون‌مايه‌اي با نرم‌افزار MAXQDA2020 تحليل شد. يافته‌ها آشكار ساخت كه ازجمله مهم‌ترين چالش بهره‌گيري از ظرفيت پيوندهاي روستايي ـ شهري براي باز ساخت اقتصادي فضاي روستايي پايين بودن ميزان دسترسي و كيفيت راه‌ها ميان شهر و روستا و نرخ پايين شراكت و سرمايه‌گذاري شهري‌ها در فعاليت‌هاي روستايي است.