ارائه الگوي روش‌شناسانه مطالعات علوم رفتاري در شهر؛ فرا روش مطالعات داخلي 1390 تا 1402

در حوزه علوم رفتاري، فقدان الگوي روش‌شناسي، شامل شيوه گردآوري و تحليل، روش، رويكرد، راهبرد، هدف و پارادايم پژوهش، منجر به تعدد رهيافت‌هاي پژوهش شده است و همين امر سبب بروز ناهماهنگي ميان اجزاي مختلف پژوهش و عدم تحقق اهداف بوده است. پژوهش حاضر به دنبال دستيابي به چارچوب روشي مناسبي جهت افزايش كارايي پژوهش‌ها در اين حوزه است. اين مطالعه به صورت نظام‌مند با رويكرد فرا روش در دوره سال‌هاي (1402-1390)، به بررسي ملاحظات روش‌شناسي در حوزه علوم رفتاري پرداخته است. در اين بررسي70 مقاله مرتبط از پايگاه‌هاي علمي داخلي استخراج و پس از حذف مقالات نامرتبط، 30 مقاله تحليل شد. بررسي‌ها نشان داد، مطالعات فوق غالباً از نظر ساختاري تناسبي نداشته و از نظر محتوايي تنها به بررسي يك يا دو مورد از رفتارها پرداخته است. مطالعات اغلب از نوع كاربردي بوده و به پژوهش‌هاي توسعه‌اي و بنيادي كمتر توجه شده است. در اين پژوهش، الگويي مبتني بر چارچوب و نوع سوال پژوهش معرفي شده است. اين الگو با توجه به هدف و نوع سوال تحقيق، مسير پژوهش را از نظر روش انجام آن، روشن مي‌كند.