پيش بينى درماندگى روان شناختى بر اساس طرحواره ناسازگار اوليه و راهبردهاى مقابله اى در زنان آسيب ديده از خيانت زناشويى

هدف: اين پژوهش با هدف پيش بينى درماندگى روان شناختى بر اساس طرحواره ناسازگار اوليه و راهبردهاى مقابله‌اى در زنان آسيب ديده از خيانت زناشويى انجام شد. روش پژوهش: پژوهش حاضر به لحاظ روش توصيفي، از نوع همبستگي است. جامعه آماري شامل كليه كليه‌ زنان درگير با مسأله خيانت زناشويي همسر (مرد) مراجعه كننده به مراكز مشاوره‌ منطقه 5 شهر تهران در سال 1400 بودند. به روش نمونه گيري در دسترس 210 نفر انتخاب شدند. ابزارگردآوري داده ها شامل پرسشنامه‌ خيانت زناشويي ينيسري و كوكدمير (2006)،  پرسشنامه درماندگي روان شناختي لويبوند و لويبوند (1995)، پرسشنامه راهبرد‎هاي مقابله‎اي لازاروس فولكمن (2001) و پرسشنامه طرح واره ناسازگار اوليه يانگ (2000) بود. تجزيه و تحليل آماري با كمك ضريب همبستگي پيرسون و روش رگرسيون چندگانه انجام شد. يافته‌ها: نتايج حاصل از تحقيق نشان داد كه براساس طرحواره ناسازگار اوليه و راهبردهاى مقابله‌اى مي‌توان درماندگى روان شناختى را درر زنان آسيب ديده از خيانت زناشويى پيش بيني نمود. نتيجه‌گيري: بررسي اين متغيرهاي پيش بين در مشاوره‌هاي پيش از ازدواج و خانواده براي شناسايي افراد در معرض خطر لازم است.