تحليل آسيب‌شناسي مديريت محلي در روستاهاي شهرستان رضوانشهر در دو دهه اخير

مقدمه:  نظام ساختاري عملكردي كنوني مديريت روستايي كشور، گوياي اين است كه مديريت روستايي با وجود نهادسازي و استقرار نهاد دهياري ها و شوراهاي اسلامي، همواره با نگاهي بالا به پايين، با روستا و روستاييان روبه رو شده و مردم در هيچ سطحي از فرآيند برنامه ريزي و مديريت توسعه ي سرزمين خود دخالت و مشاركت داده نمي شوند. مديريت روستايي در واقع، فرآيند سازماندهي و هدايت جامعه و محيط روستايي از طريق شكل دادن به سازمان ها و نهادهاست.هدف:  مطالعه حاضر به شناسايي آسيب ها و چالش هاي موجود مديريت محلي (دهياران) در روستاهاي شهرستان رضوانشهر  در دو دهه اخير مي پردازد.روش شناسي:  نوع تحقيق كاربردي و روش آن پيمايشي است كه اطلاعات ميداني آن از طريق پرسشنامه مخصوص اعضاي شوراي اسلامي، دهياران و مردم جمع آوري گرديد. جامعه آماري تحقيق شامل 3 گروه روسا و اعضاي شوراي اسلامي، دهياران و مردم بوده كه به ترتيب 196، 75 و 380 نفر جمعيت را در بر مي گيرد.قلمرو جغرافيايي پژوهش:  روستاهاي شهرستان رضوانشهر  بعنوان قلمرو جغرافيايي تحقيق مي باشد.يافته ها و بحث: در ابعاد مختلف، چالش ها و آسيب هايي را در مديريت روستايي شهرستان رضوانشهر، مي توان ديد كه به ترتيب اهميت عبارتند از: عوامل زيست محيطي، اداري ـ سازماني، حقوقي، عمراني و اجتماعي ـ فرهنگي.نتيجه گيري: مديريت توسعه در روستاهاي شهرستان رضوانشهر داراي موانعي است كه لازم است مورد بازنگري برنامه ريزان توسعه قرار گيرد و در جهت رفع آن در هر يك از بخش ها تدابيري لحاظ گردد.